Czym jest zadośćuczynienie ?

Zadośćuczynienie to świadczenie pieniężne przysługujące w przypadku szkód na osobie o charakterze nie majątkowym- jest to sposób wyrównania, zadośćuczynienia powstałej szkody.

Celem zadośćuczynienia jest zrekompensowanie doznanych krzywd, bólu, upokorzenia, oszpecenia- rekompensata cierpienia fizycznego jak i psychicznego.

Warto także podkreślić, że zadośćuczynienie jest jednorazowym świadczeniem pieniężnym.

Kiedy możesz ubiegać się o zadośćuczynienie ?

Zakres sytuacji kiedy możesz ubiegać się o zadośćuczynienie jest bardzo duży, do przykładowych sytuacji należą:

• – uszkodzenie ciała lub roztrój zdrowia,
• – naruszenie dóbr osobistych,
• – śmierć bliskiej ci osoby.

Kiedy sprawa ulega przedawnieniu?

Zasadniczo sprawa ulega przedawnieniu po 3 latach, licząc od dnia w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie lub o osobie zobowiązanej do jej naprawienia do jej naprawienia. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy szkoda jest wynikiem przestępstwa. Wtedy poszkodowany ma 20 lat, aby zgłosić szkodę osobową.

Co decyduje o wysokości zadośćuczynienia?

O wysokości zadośćuczynienia decyduje wiele czynników, jednak w orzecznictwie wskazuje się na przede wszystkim na wysokość uszczerbku na zdrowiu i krzywdę doznaną w jego wyniku. Przyznana suma pieniężna powinna chociaż w części wynagrodzić cierpienie, ból i doznaną krzywdę. Określenie wysokości możliwego zadośćuczynienia powinno oparte być na stanie faktycznym, w odniesieniu do osoby pokrzywdzonej (w tym również do osoby zmarłej).

Na wskazywany w orzecznictwie (gdyż doznanej krzywdy nie da się wycenić) rozmiar doznanej krzywdy mają wpływ między innymi:

• rodzaj, charakter, intensywność, czas trwania cierpień psychicznych i fizycznych (pobyt w szpitalu, bolesność, ilość odbytych zabiegów i operacji, konieczne dodatkowe leczenie i rehabilitacja, utrzymujący się ból, wstyd związany np. Z niekontrolowaniem zwieraczy)
• nieodwracalność następstw wypadku,
• negatywne zmiany w psychice wywołane wypadkiem,
• utrata perspektyw na przyszłość (wiek osoby poszkodowanej, niepłodność skutek wypadku itd.)
• rokowania na przyszłość- pogorszanie się stanu zdrowia,
• poczucie bezradności i nieprzydatności społecznej,
• brak możliwości rozwoju, uprawiania sportu, realizacji hobby,
• niemożność zawarcia związku małżeńskiego i posiadania dzieci.

Żadna kwota nie może w pełni zrekompensować doznanej straty…

Jednakże nie można zapomnieć, że żadna kwota nie jest w stanie zrekompensować straty osoby bliskiej, w związku w związku z tym celem zadośćuczynienia jest jedynie złagodzenie doznanych cierpień i wyrządzonej krzywdy. Wysokość tego zadośćuczynienia musi być adekwatna w tym znaczeniu, że powinna uwzględniać – z jednej strony rozmiar doznanej krzywdy, z drugiej zaś – powinna być utrzymana w rozsądnych granicach odpowiadających aktualnym warunkom i stopie życiowej społeczeństwa, zaś zindywidualizowana ocena tych kryteriów pozostawiona jest uznaniu sędziowskiemu. Istotnymi czynnikami, które wyznaczają rozmiar wyrządzonej pokrzywdzonym krzywdy są: stopień wzajemnej bliskości ze zmarłą, stopień nasilenia cierpień, jakich doznali, w szczególności długotrwałość okresu żałoby i stopień nasilenia tej żałoby, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem śmierci osoby bliskiej, rola w rodzinie pełniona przez osobę zmarłą, stopień w jakim pokrzywdzony będzie umiał się znaleźć w nowej rzeczywistości i będzie zdolny do jej zaakceptowania.” (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt: I ACa 858/16).